zondag 13 december 2015

The day after...



Het is alweer voorbij.
The big weddingday.
Het werd een heel mooie dag.


De "voorpret" heeft geloond.
Er werd hard gewerkt om dit op een gezellige feestzaal te doen lijken.
Heel erg hard.



Maar het kwam helemaal  goed.
Een  goede planning 
en vele handen maakten het werk lichter.











Ook in de kerk werd er hard gewerkt.






Het werd een prachtige viering
samen met een heleboel vrienden
 en met veel live muziek.
Dat hoort zo bij muzikanten!


En het feest zelf werd super.
Diner met een mooi muzikaal intermezzo.
Jongste vond het helemaal zoals ze het gedroomd had.
Daar word een mens toch blij van.
Van zoveel contentement...







Jongste en schone zoon... 
de perfectie!




We hebben genoten van een fantastisch feest.
En...
we hebben er een schoonzoon bij.

Ik ben een fiere en gelukkige mama!




dinsdag 8 december 2015

Hoog bezoek...



Op kleinkinderen zal ik nog een tijdje moeten wachten.
Maar een "kleinhond" heb ik alvast.

Oudste en schone zoon hebben sinds kort een pupje.
Een redmerle bordercollie.

De Wobbe!
Eigenlijk had ie beter "Sjarel" geheten...

Gisteren was het tijd voor hoog bezoek van Wobbe.
Een eerste kennismaking met Brune en Loeba.





Die twee van ons zagen een spelletje direct zitten.
Het werd een heel "gefikfak"!




Daarna was de kleine held heel moe.

                                                               
                                                                      Doodmoe!



't Is ne sjarel... ze zijn d'r nog niet mee aan de "nief patatten".
Maar een schatje is het wel.
Heel zeker weten...

Welkom in de familie, Wobbe!


En nu doen we nog een beetje verder met de Weddingstress.
Of zoals Mirjam het zo mooi zei :
VOORPRET!

Dat klinkt leuker...


zondag 6 december 2015

Weddingstress...




Nog een weekje te gaan.

Het toekomstig bruidspaar blijft er olympisch kalm onder.
De echtgenoot al even zeer.
De mama flipt van de toenemende weddingstress.

De dochter en bijna schone zoon regelen het hele gebeuren zelf.
En daar loopt het voor mij mis.
Waar iemand anders daar dan van geniet,
veroorzaakt dit bij het controlefreakbeest dat ik ben pure onrust.



Af en toe mogen we een handje helpen.
Heel weinig tot nu toe...
Maar toch al een klein beetje.
Knutselzondag bij de schoonouders.



De "Wedding Dress" is intussen thuis.
Dat is al een hele geruststelling.
Die hangt alvast mooi te wezen op haar vroegere kamer.
Want de avond ervoor komt ze heel traditioneel weer een keertje thuis slapen.
En grote zus ook.
Ze gaan het met hun tweetjes extra gezellig maken.
Helemaal zoals vroeger.


Oudste stuurt me tussendoor via Whatsapp heel plagerig dit


Om me op een rustig moment weer even te herinneren aan wat er staat te gebeuren.



Vanaf donderdag begint het echt.
Dan mogen we wel helpen.
Hard helpen.
Dan beginnen we met de zaal feestklaar te maken : verlichting, tafels en boeketten schikken,
de hele reutemeteut...
Alles een beetje "Bohemian chic wedding style".

Tussendoor huppel ik nog eens naar de kapper.
Probeer mijn nieuwe schoenen in te lopen,
die in de winkel heerlijk zaten en nu na een uurtje al pijnlijk knellen...
Dat belooft.
Er worden een beetje "nagels" gespaard.
Bij het feest hoort blijkbaar toch wat "schmuckschmuck".
Ook al is het Bohemian.
Nagellak ook en laat ik daar nu net heel erg slecht in zijn.
Dus nagels bijten van zenuwen kan al helemaal niet.

Ik probeer niet te veel chocoladeventjes van de Sint te snoepen.
Straks past mijn feestoutfit niet meer.
De weegschaal wordt angstvallig gemeden om nog niet meer onrust te zaaien.

Maar we ademen voorlopig diep in,
maken ellenlange lijstjes van dingen die ze hopelijk niet vergeten zijn,
wachten angstvallig op donderdag
en hopen dat het dan allemaal losloopt.

En diep vanbinnen weet ik dat het helemaal in orde komt,
maar ik kan er niks aan doen.
De stress blijft.
Misschien hoort dat zo bij moeders van de bruid?


Ik wens jullie een ontspannen week toe!
;-)















maandag 16 november 2015

Dan toch!



We zijn te vaak weg.
De weekends zijn te volgeboekt.
De vakanties al even zeer.
Ik heb het te druk.
Er blijft te weinig tijd.
Te weinig blogtijd maar
ook te weinig tijd
om creatief bezig te zijn.

Als ik het zo bekijk,
is er de laatste maanden
bitter weinig gerealiseerd ten huize Onliemie.


Eindelijk
kwam er deze week 
dan toch 
een beetje verandering in.


Heel toevallig maakte ik dromenvangers!
Ik zou er nu wel eentje voor alle Parijzenaars willen maken...



Ik maakte mijn sjaal af.
(Ik maakte nog eens een keertje iets af!)
Een heel makkelijk ajourpatroontje.
Echt heel gemakkelijk!
Zo gemakkelijk dat ik het zelfs kan!
En het breit zo vlot
dat ik al aan een tweede ben begonnen.

   Wol van bij Wolenzo.
Patroon uit Vrolijk Handwerk met Bonthuishouden.


Ik volgde een workshop "kleien" in ons dorp.
Met na 2 avonden dit als resultaat.
Iemand die hier veel ervaring mee heeft, zal dit vast wel kinderwerk vinden.
Maar ik ben toch wel fier op mijn eerste baksels.

















Tussendoor werd er  snel nog een groter broertje
voor het kleine portemonneetje gemaakt.





En nu liggen er nog een hele hoop "noglangnietklaar"- werkjes te wachten.
Met mondjesmaat zullen die hier nog wel verschijnen.
Ooit!


Want eerst komt er nog een drukke tijd.
Heel binnenkort hebben we een groot feest.
Een heel groot feest voor jongste en bijna schone zoon!
En dat feest...dat vraagt nog heel veel voorbereiding.
De stress begint stilaan te komen...
  
       




Een hele fijne week aan jullie allemaal.
Met in ons achterhoofd :

Imagine...

All the people
Living live in peace...

You may say I'm a dreamer
But  I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one ....

I hope someday ...






donderdag 5 november 2015

Verrassend Nederland...



Een weekje vakantie.
Allerheiligenverlof zegden wij altijd.
Nu heet die week ineens herfstvakantie!
Bij mijn weten viel Allerheiligen al altijd in de herfst?
Maar goed...
We zouden gaan kamperen.
In d' Allerheiligenherfstvakantie.

En we zouden naar Frankrijk trekken.
"Weeral" maar eens.
Want in Frankrijk...daar hebben we ons hart verloren.
Ergens in de buurt van de Ventoux.
De echtgenoot wou daar weer opfietsen.
En misschien wel twee keer dit jaar.
Op ene dag hé!
Gewoon zot!

Al weken op voorhand zocht ik naar campings.
Van die kleintjes met een mooi uitzicht.
Er waren er veel.
Alleen niet meer open tijdens onze Allerheiligenherfstvakantie.
Dus zou het opnieuw La Roche sur Grane worden.
Want dat vonden we allebei toch wel een meevaller vorig jaar.

Alleen...
Het weer wou daar niet zo mee.
Als ik het zo op voorhand bekeek,
was het thuis of net in Nederland al even mooi.
Stom om dan 2 dagen van je vakantie op te offeren
aan bijna 1000 km rijden?
Om daar dan misschien wel in de regen te zitten
terwijl het thuis volle zon zou zijn?
Een beetje belachelijk toch!

We twijfelden lang maar uiteindelijk hakten we de knoop door.
De echtgenoot gaf de Ventouxplannen op.
Ik mijn plekje met een uitzonderlijke "vue"!
En we trokken naar Nederland.
Naar Schouwen-Duiveland.
Een goei 2 uurkes rijden en we waren er!
Pure luxe!
Niet voor dag en dauw moeten vertrekken
maar rustig na het ontbijt weg.
Dat had toch ook wel zijn voordelen!

In Westenschouwen waren er campings het hele jaar open.
Dus daarheen ging de trip!
Niet voor de hele week.
Want nog eens even gewoon een paar dagen thuis zijn,
leek ons ook wel wat.

En het werd een meevaller.
Het weer!
Stralend!
De laatste dag een ietskepietske minder
maar daarover zeuren we echt niet.
De stranden!
Groots en mooi, met een prachtig duingebied.
En... heel bijzonder!
Bossen tot vlak aan het strand.
Met uitgestippelde wandelroutes van het Natuurbosbeheer.
Perfect bewegwijzerd.
Je kon (bijna...bijna...) niet missen!
En er waren hondenlosloopgebieden
en stukken met wilde pony's.
De echtgenoot zag er zelfs herten op zijn loopronde!
Twee en nog wel met van die grote geweien!
Vooral die geweien hadden indruk gemaakt!
En later op wandeling zagen we die stoere herten opnieuw.
En ze bleven stokstijf staan zodat we ze ook nog op foto hebben.

We bezochten Zierikzee en
ook Renesse, dat jammer een beetje veel aan Blankenberge deed denken.
We reden een keertje tot in Middelburg en Veere.
Op de dag met het gewoon Nederlands "wisselweertje".
We wandelden veel.
Ontzettend veel.
En de echtgenoot oefende zijn Hollands.
Te pas en te onpas.
Veelal te onpas.

We gingen uit eten in een restaurant,
dat, toen we goed en wel zaten,
eigenlijk een veredelde frituur bleek in plaats van een visrestaurant.
Maar de frietjes waren toch wel bijna zo lekker als bij ons.
dus viel het al bij al nog wat mee.
En naderhand maakten we het goed
door een keertje echt lekker te gaan eten.

We ontdekten, (ik corrigeer!)  de echtgenoot ontdekte een optie op mijn fototoestel
met klikklik  6 foto's in één keer en met de gekste kleuren en formaten.
We amuseerden ons rot en elke dag hadden we wel over de 300 foto's...

Die kan ik hier natuurlijk niet allemaal laten zien
maar een beetje meegenieten mag wel.







































En nu zijn we weer thuis
met nog een paar daagjes vakantie op overschot.
Is ook wel eens fijn.
Gewoon thuis!

Maar als je eens een keertje niet weet waarheen,
dan is Schouwen-Duivenland een aanrader!
Verrassend mooi!




dinsdag 20 oktober 2015

Traditie


In de familie van de echtgenoot is het traditie.
Al heel lang!
Elk jaar een weekendje met z'n allen naar zee.
Geweldig plezant.

En nu onze kinderen het huis uit zijn,
proberen wij dit ook te doen.
Elk jaar een keertje samen weg.

Vorig jaar kampeerden we aan het Veerse meer.
Maar omdat het nu toch al putteke herfst was,
kozen we deze keer voor een eerder "luxueus" verblijf.

Het was een toplocatie.
Helemaal aan het einde van de wereld.
In the middle of nowhere.
Ideaal voor de honden.
Ideaal voor ons.

Rust!
Complete rust!
En schoon...
Het huis,
maar vooral de natuur...
Genieten!



















                                 


Ook al is de zomer dan voorbij,
je kan het niet ontkennen
al dat herfstmoois is toch ook meer dan de moeite!