zondag 26 april 2015

Dan maken we ze maar zelf...




De lente?

Voor eventjes weer niet veel meer van te merken.
Zo gaat dat in ons natte Belgenlandje.
Daarom maken we ze zelf .
Die lente.

Met een bos bloemen in huis!
Met veel bossen bloemen...






In tegenstelling met Brigitte kan ik die boeketten niet in onze tuin plukken.
Heel jammer.
Een bostuin heeft nu eenmaal niet zoveel bloemen.
Je kan niet alles hebben.
Eekhoorns, herten, vosjes...
En dan nog bloemen?
Dat zou al te hebberig zijn.

Maar ik ben een bloemenmens.
Helemaal.
Voor die bloemen ga ik op zondagochtend naar de bakker.
Ha, niet helemaal echt bij de bakker binnen!
Elke zondagochtend staat er voor de bakkerij een bloemenkraam.

En ook al zitten die bloemen in plastiek...(foeifoeifoeitoch)
Ik kan er niet aan weerstaan.

Er zijn nog dingen in plastiek waaraan ik niet kan weerstaan.
Aardbeien...
Champignons...
Platte kaas...
Voor de rest loopt het "antiplastiekenvoornemen" goed.

Het "suikerarmevoornemen" is moeilijker.
Alhoewel ik daarstraks nog eens havermoutbanaankoekjes bakte.
Maar die zijn toch echt niet erg lekker.
In het begin maak je jezelf dat een beetje wijs.
Maar neen...  egnielekker.
En mooi uitzien doen ze ook al niet.
Dus geen foto waard!

Wat het "driehoekenkussenvoornemen" betreft.
Daar ben ik ook nog niet helemaal in gelukt.
Maar het weekend is nog niet om.
Ik heb nog een avondje.

Dus daar gaan we direct dan maar wat aan doen...
;-)

Oh ja...
Ik heb de vosjes al 2 dagen niet meer gezien.
Ik begin stillekes ongerust te worden...
Of misschien houden vosjes gewoon niet van regen?



Fijne week allemaal!




vrijdag 24 april 2015

Gelukt!



Aan al diegenen die aan mij twijfelden...




Gelukt!
Alle hoekjes zijn klaar!

Maar nu....


De boel nog in elkaar naaien
en 
voor een mooie achterkant zorgen!

Een hele klus nog!
Maar met het weekend voor de deur
 gaat ook dat me lukken!


Geniet van jullie vrije dagen!
:-)




woensdag 22 april 2015

Dingen die lopen...



Er "lopen" hier nogal wat dingen.

Tegelijklopende projecten
zoals dat heet.
Projecten waaraan ik begin 
en die maar niet "af" geraken.
Haakdingen, naaidingen, knutseldingen...
Veel dingen dus.
En vooraleer ze goed en wel af zijn,
ben ik alweer aan iets anders begonnen.
Zoiets heet 
ONGEDULD!
Denk ik...



En ik weet het.
Dat is een heel erg slechte eigenschap van me.
Maar ...
Er wordt aan gewerkt!
Aan die slechte eigenschap!

Hoor je me komen?
Een nieuw voornemen ten huize Onliemie!
Durft er hier iemand lachen?
Weeral een voornemen?

Het komt ook wel allemaal een beetje
door dat Pinterest gedoe!
Er moesten maar niet zoveel
toffe dingen voorbij komen!

Maar het moet gedaan zijn!
Eerst één "liggend ding" af
vooraleer ik nog met iets nieuws mag beginnen.
Wat denken jullie?
Zou me dat lukken?


Neem nu het driehoekenkussen.
Er mankeert nog 1 driehoek.
Eén!
Dat is toch echt niet veel hé.
Weinig eigenlijk.
Dus neem ik me 
NU voor 
om dat als eerste af te maken.
Morgen!


Er liggen hier nog heel veel dingen.
Onaf...
zo maar wat te liggen.
Van sommige weet ik het zelfs al niet meer
dat ze er liggen.

Maar daar wil ik nu even niet aan denken!
Eerst dat kussen!
Morgen!

Vanmiddag heb ik dat goede voornemen
ineens al maar toegepast
op de sjaal!



De zomersjaal is klaar!
Voilà!
Helemaal af!
Zelfs met ingenaaide draadjes!
Nu gij!
Wat die draadjes betrof,
ben ik vandaag even heel streng geweest!
Ik ken mezelf...
Dus even heel streng!
Draadjes innaaien!

                                               
                                                              

En kijk 
met een gehaakt bloemenrandje!
Ook klaar!
Helemaal AF!



                                                Gratis patroon van Drops Design
                                                      3 bollen Scheepjeswol  van bij Wolenzo

En omdat dat garen zo fijn haakt,
kocht ik daarstraks,
nog net voor dat nieuwe voornemen,
alvast nieuwe.

Voor nog een tweede zomercol.
En nu jeuken mijn vingers om te beginnen.


Maar eerst het driehoekenkussen!
Morgen!





zaterdag 18 april 2015

Chez nous...



Sinds we ons deze aanschaften,
trekken we er zo vaak mogelijk op uit.

De lente...
een stuk vervroegen.
Of de  zomer...
een beetje verlaten.
Sinds ons caravanhuisje
proberen we
 zoveel mogelijk te profiteren.


Le printemps en Luberon.
Het leek er wel l'été!
Cavaillon, Bonnieux, Lourmarin, Cucuron...
Lacoste, Ménerbes.
Alleen al het uitspreken van deze plekjes
brengt de lente dichterbij!



"Thuis" werd "Chez nous"!
Voor een tijdje
 een plekje onder de Provençaalse zon.



Le Vallon in Bonnieux.
Voor de kampeerders van blogland :
Een aanrader!
Echt!



We genoten!
Allemaal!


Van luieren...




Maar ook van wandelen...





Van authentieke dorpjes...



















Van prachtige vergezichten...







Zonsondergangen...




En marktjes...




Ook dat natuurlijk!
  Heel veel marktjes...




Een Luberon
voorlopig nog zonder lavendel en tournesollekes.
Maar met mooie bloeiende cérisiers
en wijnstokken
waar stillekes de eerste blaadjes kwamen piepen.






Weiden vol witte bloempkes
omzoomd met statige Platanen...






En tussen al de uitstapjes en tochten door
werd er een heel klein beetje gehaakt.
Echt een heel klein beetje maar!



Want gelezen werd er ook...
Dat was alweer een tijdje geleden
dat ik me zo kon vastbijten in een boek.


Ook een aanrader dat boek.
Een vlot lezend en boeiend vakantieboek!

En 's avonds keken we dan naar een aflevering van the Killing.
De echtgenoot en ik.
We zijn fan.
 We moeten dan echt op onze tanden bijten 
om het bij één aflevering te houden.




We ontdekten een streek in Frankrijk waar we al jaren gewoon voorbij reden.
Al die jaren dat we naar St.Laurent trokken, lieten we de Luberon links liggen.
Letterlijk zelfs.
We weten het zeker!
De Luberon?
Daar komen we nog terug!


En nu zijn we weer thuis.
"Chez nous" is weer gewoon "bij ons"!
Ook dat is fijn.
En wat nog fijner is...
Onze overbuurtjes stellen het nog steeds goed!
Ze zijn wat schuwer vind ik.
Gelukkig maar!
Want zo hoort dat!
Voor hun eigen bestwil!


En voor morgen...
een fijne zondag!
En daarna een zonnige week!
Ze hebben het beloofd!
:-)








vrijdag 3 april 2015

Nieuwe buren aan de overkant...



Gisteravond zag ik ze voor het eerst.
Onze nieuwe buurtjes.
Ze wonen in het bos aan de overkant.
Voor zover ik goed kan zien
zijn ze met 4.

Een stukje van het bos is eigendom van de stad.
Er staat daar een houten barak
(een keet voor d'hollanders! Ha)
met rond dat stukje bos
een omheining.




Onder die barak is een hol.
Al jaren...
Er woonden al vaker buren in dat hol.
Van allerlei soort.
En nu wil het lukken
dat die barak precies bij ons aan de overkant staat
en ik dus goed zicht heb op het hele gebeuren!


Let maar eens goed op!





Nee?  Zie je het nog niet?
Let op!
Nu wel hé?




En ze zijn met 4!
Tenminste er waren er 4 buiten...





Ze zijn wel heel kloek want ze spelen vlak langs de straatkant.
En gisteravond liep de kloekste zelfs op onze oprit toen ik thuis kwam.
Ooit hadden we daar nog eens een nest vosjes.
Iemand heeft toen vergif gelegd want een tijdje later lagen ze allemaal dood.
Zo triest.
Dus ga ik het nu verder tegen niemand zeggen...

Eén groot geluk heb ik ...
Ik mag de echtgenoot wel heel dankbaar zijn!
Dat we nog steeds geen kippen hebben!
Oef!


En ik had nog meer geluk!
Vanmorgen heel lieve post in de bus.
Dankjewel Nana  en  Martine !
Het deed deugd!
Blogland is een warm land...



Fijn paasweekend allemaal!
En voor die van 't onderwijs
alweer (haha)
een deugddoende paasvakantie!



donderdag 2 april 2015

Er is er alweer eentje jarig...


Er is er eentje jarig!
Precies 6 jaar geleden alweer :
de allereerst geborene uit het enige nestje van Fly.
Onze Incredible (Brune) Precious Little Angel.
Tja ...What's in a name! :-)



Schat van een hond...
Knuffelhond...
Wijze hond...
Speelse hond...
Trouwe hond...
Hond, 
die we niet meer kunnen missen...







woensdag 1 april 2015

Haaktherapie...



De voorbije week was ik erg afwezig in blogland.
Hier en daar las ik nog wel blogposts.
Hier en daar had ik een beetje energie om te reageren.
Maar toch...
het ging niet echt.
De lieve reacties op mijn vorige posts deden deugd.

Maar onze ontreddering was te groot.
De afscheidsviering van de vriendin
was intens mooi en intens verdrietig.
We hebben haar kist en graf
vol rozenblaadjes geregend...
Een afscheid met mooie teksten, fijne muziek en 
pakkend warme symboliek.

We gaan haar zo hard missen.
Binnenkort naar de Provence.
De plek waar we zo vaak samen vakantie namen...

Maar zoals een vriendin zei...
"Je gaat haar op vele manieren tegen het lijf lopen.
Ze is zo ongelooflijk aanwezig in alles en iedereen, 
dat je haar beter gewoon overal mee naar toe kunt pakken :
als een warme hand die altijd op je schouder ligt."
Mooie gedachte wel...


Haken is therapeutisch.
Voor mij althans.
Dat merkte ik de voorbije week.

Maar dat er heel weinig dingen zijn
die je met verstand op nul kan haken,
merkte ik ook...:-(

Het boodschappentasje
kan echt met verstand op nul.
Doch...
je moet op tijd weten te stoppen!

Ofwel wordt het te lang zoals deze vorige...











En dan kan je doen alsof dat zo hoorde...
Perfect voor de stokbroden in ons favoriete Frankrijk! Haha!


                                                              Ofwel nogal breed zoals deze...


En dan doe je weer alsof het zo hoorde...
Kunnen een boel (lichte) boodschappen in!
Nog eens "Haha"!



De driehoekjes?
Die vormden geen probleem.
En neen,
het wordt geen "feest"slinger.
Het wordt een kussen...



De halve driehoekjes daarentegen vroegen wel even denkwerk.
Omwille van een rechtse en averechtse kant kan je ze niet eender waar leggen.
Daar had ik met mijn verstand op nul nu net even niet aan gedacht.
Nog 2 driehoeken en enkele (deze keer juiste!) halve te gaan!

Zes driehoeken zoals bij Ingthings vond ik wat klein uitvallen.
Dus de grootte werd aangepast.


Het aan mekaar maken wordt nog een klus.
Aan mekaar haken?
Kan dat onzichtbaar?
En moet het wel onzichtbaar?
Naaien dan maar?
Of nog anders?
Iemand goeie raad in dit geval?


De achterkant wordt niet hetzelfde.
Dat weet ik al zeker.
Effen!
Maar gehaakt of uit stof?
Daar moet ik ook nog eens over nadenken.
Haast is er niet echt bij.
Het wordt een zomerkussen.
En wanneer ik zo naar buiten kijk,
laat de zomer nog wel even op zich wachten!


Alleen zo maar stil zitten haken
deed ik nu ook weer niet...

Er werd tussendoor ook nog gewerkt
aan een "extra" geboortecadeautje.
Dus ook naaien is therapeutisch!

Omdat de mama hier meeleest,
laat ik nog maar een tipje van de sluier zien.
Ah ja, anders is de verrassing weg!
Maar 't is wel schattig geworden.


Binnenkort laat ik het hele cadeautje zien..


En nu duik ik de tuin in.
Regen en wind trotseren!
De herfstige toestanden opruimen.
Dat moet dan noodgedwongen ook maar therapeutisch zijn!
Er is geen keuze.
We wonen in een bos.
En we vinden dat zalig...













Allé...
Soms toch!



Genieten jullie ook zo van de herfst? ;-)