zondag 13 december 2015

The day after...



Het is alweer voorbij.
The big weddingday.
Het werd een heel mooie dag.


De "voorpret" heeft geloond.
Er werd hard gewerkt om dit op een gezellige feestzaal te doen lijken.
Heel erg hard.



Maar het kwam helemaal  goed.
Een  goede planning 
en vele handen maakten het werk lichter.











Ook in de kerk werd er hard gewerkt.






Het werd een prachtige viering
samen met een heleboel vrienden
 en met veel live muziek.
Dat hoort zo bij muzikanten!


En het feest zelf werd super.
Diner met een mooi muzikaal intermezzo.
Jongste vond het helemaal zoals ze het gedroomd had.
Daar word een mens toch blij van.
Van zoveel contentement...







Jongste en schone zoon... 
de perfectie!




We hebben genoten van een fantastisch feest.
En...
we hebben er een schoonzoon bij.

Ik ben een fiere en gelukkige mama!




dinsdag 8 december 2015

Hoog bezoek...



Op kleinkinderen zal ik nog een tijdje moeten wachten.
Maar een "kleinhond" heb ik alvast.

Oudste en schone zoon hebben sinds kort een pupje.
Een redmerle bordercollie.

De Wobbe!
Eigenlijk had ie beter "Sjarel" geheten...

Gisteren was het tijd voor hoog bezoek van Wobbe.
Een eerste kennismaking met Brune en Loeba.





Die twee van ons zagen een spelletje direct zitten.
Het werd een heel "gefikfak"!




Daarna was de kleine held heel moe.

                                                               
                                                                      Doodmoe!



't Is ne sjarel... ze zijn d'r nog niet mee aan de "nief patatten".
Maar een schatje is het wel.
Heel zeker weten...

Welkom in de familie, Wobbe!


En nu doen we nog een beetje verder met de Weddingstress.
Of zoals Mirjam het zo mooi zei :
VOORPRET!

Dat klinkt leuker...


zondag 6 december 2015

Weddingstress...




Nog een weekje te gaan.

Het toekomstig bruidspaar blijft er olympisch kalm onder.
De echtgenoot al even zeer.
De mama flipt van de toenemende weddingstress.

De dochter en bijna schone zoon regelen het hele gebeuren zelf.
En daar loopt het voor mij mis.
Waar iemand anders daar dan van geniet,
veroorzaakt dit bij het controlefreakbeest dat ik ben pure onrust.



Af en toe mogen we een handje helpen.
Heel weinig tot nu toe...
Maar toch al een klein beetje.
Knutselzondag bij de schoonouders.



De "Wedding Dress" is intussen thuis.
Dat is al een hele geruststelling.
Die hangt alvast mooi te wezen op haar vroegere kamer.
Want de avond ervoor komt ze heel traditioneel weer een keertje thuis slapen.
En grote zus ook.
Ze gaan het met hun tweetjes extra gezellig maken.
Helemaal zoals vroeger.


Oudste stuurt me tussendoor via Whatsapp heel plagerig dit


Om me op een rustig moment weer even te herinneren aan wat er staat te gebeuren.



Vanaf donderdag begint het echt.
Dan mogen we wel helpen.
Hard helpen.
Dan beginnen we met de zaal feestklaar te maken : verlichting, tafels en boeketten schikken,
de hele reutemeteut...
Alles een beetje "Bohemian chic wedding style".

Tussendoor huppel ik nog eens naar de kapper.
Probeer mijn nieuwe schoenen in te lopen,
die in de winkel heerlijk zaten en nu na een uurtje al pijnlijk knellen...
Dat belooft.
Er worden een beetje "nagels" gespaard.
Bij het feest hoort blijkbaar toch wat "schmuckschmuck".
Ook al is het Bohemian.
Nagellak ook en laat ik daar nu net heel erg slecht in zijn.
Dus nagels bijten van zenuwen kan al helemaal niet.

Ik probeer niet te veel chocoladeventjes van de Sint te snoepen.
Straks past mijn feestoutfit niet meer.
De weegschaal wordt angstvallig gemeden om nog niet meer onrust te zaaien.

Maar we ademen voorlopig diep in,
maken ellenlange lijstjes van dingen die ze hopelijk niet vergeten zijn,
wachten angstvallig op donderdag
en hopen dat het dan allemaal losloopt.

En diep vanbinnen weet ik dat het helemaal in orde komt,
maar ik kan er niks aan doen.
De stress blijft.
Misschien hoort dat zo bij moeders van de bruid?


Ik wens jullie een ontspannen week toe!
;-)