donderdag 28 april 2016

Een hoodie en nog ietsje meer....



Met verjaardagswensen ben ik meestal te laat.
Altijd te laat eigenlijk wel.
Voor de kinderen en de echtgenoot lukt het nog net maar verder...
In de familie sta ik er voor gekend.
Deze keer is het nog erger.
Zelfs met de cadeautjes ben ik nu rijkelijk laat.

Omdat we op familieweekend gaan,
werd het dus de hoogste tijd om hier werk van te maken.

Ik maakte deze week een hoodie voor een "klein" jongetje.
Een hoodie?
In mijn tijd heette dat gewoon "sweater met kap".
"Sweater" was toen al een heel hip woord!
Voor mijn moeder bleef zo'n ding gewoon een pullover.
Sweater wende voor haar nooit.

Tijden veranderen want tegenwoordig heet mijn moeders pullover alweer "hoodie".
Kwestie van met de tijd mee te gaan werd er dus een hoodie gemaakt.
Eentje voor het achterneefje dat in oktober
(ja vorig jaar... ik weet het ja!) alweer 4 werd.
En nu dus al dik 4,5 jaar is.

Een hoodie maken voor een jongetje dat je niet vaak ziet,
is niet makkelijk wat maten en afmetingen betreft.
Zeker al niet wanneer die "kleine" jongetjes tussendoor een flinke "scheut" krijgen.

Voor alle zekerheid probeerde ik er eentje uit in een stofje
dat nog in mijn kleine stoffenvoorraadkast lag.
Toevallig had ik deze keer eens wat "geschikts"  liggen.
In mijn ogen dan toch.
Ik vond een gratis patroon bij Brindille & Twig.

Maar de maat bleef een twijfelgeval.
Vanmorgen in de naailes had ik geluk.
Eén van de dames had de kleinzoon mee.
Een kleinzoon van 5 maar over dat half jaartje ouder gingen we niet zeuren.
Een levensechte paspop voorhanden.
Kan een mens meer geluk hebben?

Veel geluk! Want het was meteen al dikke miserie.
De hoodie kon aan.
Tot op dat punt alles dik in orde.
Maar de kap ... die kon niet op!
Het  gratis patroon had blijkbaar toch wel wat mankementen.
Er moest een boel aangepast worden.
Maar met het levend model bij de hand, viel het gelukkig nog wel mee.


Hopelijk is het hoodieding nu wel in orde.
Morgen kan er echt gepast worden.
Als de maat dan goed zit, maak ik er nog eentje.
In de lievelingskleur... van de mama... want zo gaat dat bij kleine jongetjes.
De mama's hebben nog de hand in "kleur".
Voor heel even toch nog...


Voor het achternichtje dat onlangs 2 werd
maakte ik, voor een tante Hilde-pop, bijpassende garderobe.
Aangezien het kleine meisje een echt poppenmoedertje is,
hoop ik dat dit geschenkje welkom zal zijn.



't Is mijn allereerste zelfgemaakte pop, waarvan ik tot nu toe
moeilijk afscheid kon nemen
maar door tijdsgebrek en slechte planning is er geen nieuwe klaar geraakt.
Een reden om mij binnenkort toch weer eens aan poppen maken te zetten.


Ook een "suzanne" waarvan ik van Janusje het patroon van Compagnie M. cadeau kreeg,
staat op een "snelaanbeginnen" lijstje.
De "bernadette" voor zoons liefje moet nodig klaar.
Zij is binnenkort jarig.

Jongste en nieuwe schoonzoon kochten een oldtimer Eribaatje.
Heel schattig maar de gordijntjes en de kussens roepen om nieuwe stofjes.
"Mama?
Ja schat, ik doe dat wel even..."
(Fotootjes van dat "opfriswerkje" volgen zeker nog.
Lijkt het jullie wat?  "Opfriswerkje" in plaats van "pimpen"?)

En ...Is er heel binnenkort ook niet iemand jarig in de Misteria Lane?
Hoe zit dat in het hoge Noorden... wordt daar ook niet dubbel gefeest volgende week?

Werk aan de winkel dus.
Iemand een idee waar ik voor een prikje tijd koop? :-(

Een heel fijn (herfst)weekend.
Ooit komt de lente.
Dit kan niet blijven duren?
Echt niet!

















vrijdag 22 april 2016

Kussens pimpen




Sinds ik de "Feeling" (en onszelf ook) 
bijna in de prak reed, 
vindt de echtgenoot het verstandiger dat hij de hele rit
naar de vakantiebestemming zelf rijdt.

In het  "stuur overgeven" is hij nu,
met dat ding achter ons aanhobbelend, niet meer gerust.
En om eerlijk te zijn...
Ik vind dat zo super best.

Maar niksen tijdens die hele autorit naar de Provençe is niet aan mij besteed.
Dus neem ik "iets voor onderweg te doen" mee.

Met het gevolg dat ik tijdens de heenrit 
al een aantal granny's klaar had.



Op de terugweg werden er nog meer gehaakt.



De patroontjes kwamen uit dit boek.



De wol van bij Kristel van Wolenzo.





Ik had nog een paar kussens liggen die dringend mochten gepimpt worden.
Eigenlijk vind ik "pimpen" een kei onnozel en bekakt woord... :-(
En nadat de granny's aan mekaar werden gehaakt en er nog een randje werd verzonnen,
kon ik de boel op de kussenslopen stikken.
Rappekes tussendoor!
Dacht ik.
Maar dat liep fout omwille van echt wel zeer moeilijk te hanteren.
Het lebberde helemaal scheef
en het trok op niks.
Zucht...
Daarom de boel weer losgetornd  en
de grannylap met de hand er op genaaid.
Maar nog altijd minder tijdrovend dan een achterkant haken.

Voilà het resultaat!



Aan mijn nieuwe volgers :welkom!
Als ik nog niet op jullie blog kwam lezen is het omdat ik je blog niet vind.
Je mag altijd een reactie met link achterlaten.
Dat zou ik heel fijn vinden.

En met dit 300ste bericht op mijn blog
wens ik jullie allemaal een fantastisch weekend toe!






maandag 18 april 2016

Met vallen en opstaan.



Elk jaar in de zomer
ga ik met een aantal sportkotvriendinnen op fietsvakantie.
Al jaren doen we dat.

Aanvankelijk had ik, in vergelijking met hen,
nog een blitse fiets.



Had!

Want toen we het een keer grootser zagen
en vanuit Leuven naar Parijs fietsten, 
kochten sommige andere dames zich een sportiever modelleke.
Echte sportfietskes werden er aangeschaft.
Fietskes die puur niks wogen,
een hoop versnellingen hadden,
hele smalle tubekes
en...
let nu goed op....
 met clickpedalen!
Ze vlogen die dames!

Ik was daar stillekes jaloers op.
Stillekes!
Want clickpedalen...?
Ik durfde de stap toch niet goed zetten.
Mijn fiets was toch nog goed genoeg.
Al enkele zomers werd er thuis over gepalaverd.
Wel... of toch niet...zou ik ...
of toch nog maar even wachten?
Maar ja... wachten?
Ik word er uiteindelijk ook niet jonger op.
Dus waarop wachten?

De echtgenoot zag het helemaal zitten.
Dan konden we er samen op uit.
Volgens hem zou ik verschieten van wat voor verschil een goeie lichte fiets maakt!
En de echtgenoot hakte de knoop door.
Er zou een racefiets gekocht worden!

Een hele gebeurtenis.
Ongelooflijke keuze in modellen, kleuren,kwaliteit maar vooral in prijs!
Manmanman...
Er staan daar fietskes 
die kosten zooooveel
dat je van dat geld een kroostrijk gezin een half jaar kan onderhouden.
Met gemak!
Ik heb nogal ogen getrokken.
Zulk een heb ik dus niet!
Een mens moet ook niet overdrijven.

Zelf ken ik er nauwelijks iets van.
De echtgenoot gelukkig wel.
Ik werd gemeten : benen, armen en nog wat dingen.
De maat van "de kader" werd bepaald.
We kregen uitleg over aluminium en carbon,
over schijfremmen en ballonbanden...

Om een lang verhaal kort te maken :
Ik ben (op mijne leeftijd!!!) 
de trotse eigenaar van een heuse racefiets.
Met krom stuur
en 
met clickpedalen!
Ineens helemaal echt!

Tijdens de dagen dat ik op de fiets moest wachten,
begon ik me toch wel zorgen te maken.
Had ik er wel goed aan gedaan?
Had ik me niet te snel laten ompraten?
Ging ik dat wel kunnen met die pedalen en dat smalle stuurtje.


"Vallen ga je toch": zei de echtgenoot.
Daar is hij goed in!
In moed geven!
"Iedereen valt in het begin met zo'n pedalen.
Ge vergeet dan dat je vastzit en hop je gaat onderuit."
Mooi vooruitzicht!
De zenuwen namen toe.
"En dat stuur is ook nog even wennen" : dacht hij.
"Maar je leert dat wel.
Met vallen en opstaan."

"Heb je dan niet proef gereden?" : vroeg een collegaatje.
Dat is het 'em nu net.
Koop je een gewone damesfiets,
dan mag je effe een toertje op de parking om te voelen hoe hij zit.
Maar zo'n racefiets hebben ze niet staan in alle maten.
Dat moet besteld worden.
Op maat.
Het was een pure gok...
in mijn ogen.

Maar intussen hebben we er al enkele oefenritjes opzitten.
De eerste valpartij is ook al een feit.
De knie doet zeer,
zadelpijn is er ook al een beetje
maar het is plezant jong!
Ik  vlieg gewoon met dat ding.
Had ik het geweten dan had ik al veel eerder zoiets aangeschaft.




Ik begin zelfs al voorzichtig van de Mont Ventoux te dromen.
Of ben ik nu toch een beetje te voorbarig?
;-)












zondag 17 april 2016

Wat er hoort bij een blogmeet!



Wanneer blogmadammen elkaar ontmoeten
horen daar zelfgemaakte cadeautjes bij.
Een onafgesproken "regel".
Dat is zo.
Punt!
Een heel toffe regel.
Dat in ieder geval.
Wie hem uitgevonden heeft :
nen dikke mercie. :-)

Deze week, bij de workshop,
werd ik dus weer eens verwend.

Carla (die van het "grove" handwerk... haha grapje)
met haar engelengeduld en ieniemieniekleine handwerkjes
verraste ons met een
ontzettend klein envelopje met lief kaartje.



En Claire,
de ongelooflijk duizendpoot,
...meestal toch...heel erg soms een keertje niet ... zo bleek tijdens het workshoppen... ;-)...
deed ons allebei een schitterend mandje cadeau.
.



Mooi lief kaartje ook nog.
En nog een extraatje... voorlopig nog niet tastbaar...
maar hierover later een keertje meer.




Zien jullie hoe ieniemienie dat envelopje is...
Geweldig hé!

Meiskes dankjewel voor alle verwennerij!
Maar vooral voor de warme gezelligheid.






donderdag 14 april 2016

Nog een keertje workshoppen ...



We deden het al eens eerder.
Een workshop onder de deskundige begeleiding van Janusje.
Maar omdat zij vorige keer  in de  "toennogzonderbankskedardennen" zat,
deden we het in beperkte kring een keertje over.


Gewoon met drietjes.
Op een doordeweekse,
voor de meesten gewone "werkendag".
Wij waren gelukzakken.
Wij hadden vrij om te workshoppen!

Deze keer kozen we een modelleke uit "Mijn tas".
We gingen voor een groter exemplaar:
de Wiske nummero 2.

Veel groter bleek dit model niet te zijn,
maar wel een stuk eenvoudiger.
Of toch niet?
Met al ons getater en
gebrek aan concentratie gebeurde er hier en daar
wel eens een flater(tje).
Ik heb daar foto's van maar ik ga die toch maar niet laten zien! ;-)

Op voorhand werd er gewikt en gewogen over de stoffenkeuze.
Altijd een moeilijke beslissing.
Maar als dan bleek dat er op een Provençaals marktje nu net
het gewenst materiaal voor een prikje werd aangeboden
moest er niet meer getwijfeld worden.


De echtgenoot stond verbaasd dat er in heel mijn stoffenkast
geen gepast stofke meer te vinden was.
Soms snappen mannen het toch echt niet!

Het grovere werk : knippen, verstevigen deden we op voorhand.
Want dat er veel ging gebabbeld worden was al zeker.
En we wilden de tas wel klaar hebben op het einde van de dag.


Er werd serieus doorgewerkt!


Nu moet je eens goed zien in de rechteronderhoek.
Is dat nu gene fantastische krak ons Janusje?
Zie nu ne keer hoe schoon dat ze die buitenzak gemaakt heeft!
Met die geappliceerde boom en knoppekes.
Ongelooflijk schattig.
En dat vogeltje komt van een door haar eigenhandig gemaakte stempel!
Jongjong!  Alles kan die madam!

Maar ons Carla kan dat ook!
En nu heeft zij beloofd dat ze daar ook wel eens een workshop over wil geven.
Echt beloofd!
Allé als ik geluk heb ga ik dat ooit ook nog eens leren.

Er werd zo hard gewerkt dat ik vergat om van de volgende stappen foto's te nemen.
Maar van het eindresultaat wel. 
Uiteraard!







Het was weer een toffe dag zo samen.
We moeten dat vaker doen!
Meiskes, dankjewel voor alle tips.
Over 1 ding zijn we het eens...
Alledrie!
Die binnenafwerking met biaisband?
Dat doen we volgende keer anders.
Op ons manier!
Stukken betere manier!
En mooiere!
;-)




vrijdag 8 april 2016

De Provence met al zijn "nietingelosteverwachtingen"...



We hadden er naar uit gekeken.
Ik naar de zon en wandelen met de honden.
De echtgenoot naar het beklimmen van de Ventoux.
Meerdere keren Ventoux zelfs.
Dat was zijn plan.
Aanvankelijk toch nog.


De zon liet zich maar heel erg weinig zien.
In het begin was ze er nog wel
maar na een paar dagen alleen nog maar wolken.
Grijze wolken.
Dus daar liep het al wat mis.

Ook de Ventoux tot boven zat er niet echt in.
Doorgang versperd.
Er lag nog te veel sneeuw op de top.
En verder dan Chalet  Reynard kon eigenlijk niet.
Toch heeft de echtgenoot hem ondanks de sneeuw één keer stiekem gehaald.
Soms zijn mannen erger dan kleine kinderen.
Soms?

Echt stiekem... en daar ga ik hier niet verder over uitwijden.
Dat wil ik hem niet aandoen en bovendien
komt het dan nooit meer goed tussen ons!
Vast niet! ;-)

We logeerden in Beaumes de Venise,
Zo een beetje aan de voet van de Ventoux.
Vlak bij Bedoin.
De echtgenoot had daar een leuke camping gevonden.
Heel toevallig net bij Bedoin.
DE kant om aan de Ventoux te beginnen.
Echt toeval!

We logeerden er 
tussen ongeveer half Duitsland.
Want de Duitsers hadden vakantie.
En dat hebben we geweten!
Maar eerlijk...
Ze waren heel vriendelijk.
Echt wel.
Dus dat was alvast een meevaller.

De omgeving was ook een meevaller.
Prachtige wandelingen hebben we gemaakt.
We hebben genoten.
Alle vier!
Ik laat jullie een beetje mee genieten.
Let goed op die wolken.
Je kan er echt niet naast kijken!


















Intussen zijn we weer thuis.
Ook wel fijn.
Zeker met dat mooie lentezonnetje buiten.

Een mens krijgt er zowaar groene vingers van!
Maar met bloempjes planten buiten
moet je wachten tot na de ijsheiligen wist mijn moeder.
Of zou dat iets van de ouwe stempel zijn?










donderdag 7 april 2016

Selfmade verrassinkjes voor de bankskesmadammen.


Met de verrassinkjes voor het "dardennenweekend" was ik enige tijd in de weer.

Er werd hier al een klein tipje van de sluier gelicht
maar het bleef nog even geheimzinnig.
Het moesten immers verrassinkjes blijven.


Nu mag het dan verklapt worden.




Hartjes gevuld met spelt die na opwarmen de handen warm houden in de handschoenen.
(als de temperaturen blijven wat ze zijn, kunnen deze nog tot midden zomer dienst doen... met gemak!)












Sleutelhangertjes.

















Vogelhuisjes uit de Action versierd met servietten.
De eerste keer dat ik me aan "decoupage" waagde maar het lukte redelijk.



Met nog enkele geluksvogeltjes à la Janusje.

Een cadeautje dat bij de echtgenoot de opmerking ontlokte
"Mmmm....mooi ...maar wat moet je daar mee?"
Pffff... mannen!



Na de 40 DZV die zeer goed lukten ten huize Onliemie werd de ecologische trend verder gezet.
De dames kregen alle vier een milieuvriendelijk boterhamzakje,
waarbij ik voor sommigen misschien toch beter een handleidinkje had bijgevoegd!
 ;-)





Om te eindigen nog een echt "Misterialane schriftje"...
Voor leuke, onverantwoord interessante of misschien ook wel melige schrijfsels?
Een heel gedoe met stofjes,linten, knoopjes en transferpapier leverde dit resultaat.





Tot slot voor de gastvrouw nog deze...


Iets wat voor de nodige commentaren zorgde...
"Een haan op eieren... duhuh...?"


Nochtans...
Volgens mij is het een kip!  
Een kip met een heuse kippenkam.
En een beetje voodoo ogen.
Dat wel... misschien.
 :-(