dinsdag 31 oktober 2017

Pauzeknop



Het was hier stil.
Voor mijn doen wel heel lang stil.
Ik was dat ook helemaal niet van plan.

Nichtje drukte de pauzeknop in
en ineens was ook hier de zin weg.
Helemaal!
Louter toevallig hoor.
Of het moest een straffe pauzeknop zijn.

Geen zin meer om te bloggen,
geen zin meer om te lezen bij jullie.
Zelfs dat niet.
Ja sorry, ik begrijp het nog steeds niet.
Weg... helemaal weg uit blogland.
Al dik 2 maanden.
Zomaar ineens.

Inspiratie was er nog minder.
Waarover zou ik schrijven?
Ik maakte nog wel het een en ander,
maar vergat van het meeste dan weer fotootjes te nemen,
want eigenlijk vond ik de dingen niet eens de moeite
om over te schrijven.


Sinds het nieuwe schooljaar mag ik elke donderdagmiddag op het minimeneerke passen.
En dat is leuk.
Veel leuker dan ik ooit gedacht had.
Maar ook wel vermoeiend.
Ik doe die middag niets!
Alleen maar met het meneerke bezig zijn.
En na die middag ben ik ferm moe.
Zeggen dat we er zelf zo'n 3 groot brachten.
Drie, die flink kort na mekaar kwamen!
En dat ging als een fluitje van een cent.
Voor alles is er een leeftijd zeker?


Foto's worden er op die oppasmiddag heel veel genomen,
en zelfs filmpkes ook.
En ik zou daar zeker iets over kunnen schrijven.
Maar jongste en schoonzoon willen het minimeneerke 
niet herkenbaar op de blog.
Dus dat is dan wel heel jammer.
Want het minimeneerke is wel het allerschoonste meneerke van de hele wereld!
En het leukste en slimste en grappigste en...
Helemaal een minimeneerke om op te eten!
Uiteraard. :-)



We zingen samen liedjes van "handjes draaien, koekenbakkenvlaaien..."  en van "juju paardje, we rijden naar Diest..."    
Nu ja "zingen"  is het niet echt.   
Dochter lacht zich te pletter met mijn versie.
Maar we hebben pret met ons tweetjes.
En dat telt!


Oudste en schoonzoon waren ook weer even in het land.
met #kingwobbe.  (zie instagram)

We gingen met z'n allen op weekend.
Een gezellig weekend
met ter plekke een zieke zoon
en  zieke dochter (dat was minder)
en
het slechtste "Dardennenweer" dat we ooit hadden.
(dat was ook minder)

Maar het was desondanks heel plezant.
Met heel de bende, het minimeneerke en de 3 honden.
Druk dus ook wel.










En intussen zijn ze weer weg.



Oudste, schoonzoon en #kingWobbe.
Op weg naar het zuiden.
Het mooiere weer opzoeken en een warmere winter tegemoet.

Eerst werd hier de "camionette" wat leefbaarder gemaakt.
Met een zonnepaneel, luifel, verwarming, ledverlichting,
en met in Noorwegen gevonden wrakhout
knutselden ze een klaptafel en rekjes.
Helemaal in "hippy lifestijl".

Dat duurde allemaal wat langer dan verwacht.
En daar was ik stiekem wel blij om.
Ik heb hen toch liever veilig thuis.

In maart komen ze weer even terug.
Dan wordt schoonzoon peter
van een nieuw wereldburgertje
bij zijn broer.
En daarvoor moet je wel terugkomen.
Een betere reden is er echt niet!

En ook daar ben ik heel blij om.
Over 5 maanden zijn ze er weer.
Voor even toch.



Misschien was ik daardoor wat uit mijn doen?
Omdat ik hen toch wel mis.
Of was het door mijn allerslechtste uurrooster ooit?
Ook al hebben we intussen alweer herfstvakantie,
met dat uurrooster heb ik nog steeds geen vrede.

"Leg je er nu toch bij neer. Je moet er sowieso een jaar mee voort" :
zegt de echtgenoot.
Maar tot nu toe lukt het me niet.
Het zo beroemde "welbevinden", 
dat onze school (op papier) zo hoog in het vaandel draagt,
is helemaal zoek.
Zelfs hier moet ik er even over kunnen zagen! :-(

De energie is compleet weg.
En dat winteruur doet er ook al geen goed aan.
Hebben jullie ook zo'n hekel aan die donkere avonden?

Maar ik ga proberen krabbelen.
Uit mijn "putteke"!
Al was het maar voor mijn leerlingen!
Want met hen heb ik gelukkig weer wel chance!
En daar doen we het toch voor!

-
        De pauzeknop staat vanaf nu weer uit.
Beloofd!
:-)