dinsdag 28 maart 2017

Weer zoiets van "veelteveeltegelijk"...



De laatste weken werd er hier heel weinig geblogd.
Hard aan het werk geweest... zal je denken?
Niet echt.

Er wordt gewerkt.
Dat wel.
Een beetje aan dit.
Ook een beetje aan dat.
Maar buiten wat kleinigheden
is er weinig resultaat.
Minimaal zullen we maar zeggen.
Gebrek aan energie?
Of komt het vooral door het "veelteveeltegelijk"?

Maar hoe doe je dat als Pinterestverslaafde met 1001 nieuwe ideeën?
"Och kan geen kwaad": ga je zeggen.
Dat "veelteveeltegelijk".
Maar toch wel.
Ik begin er van te stressen.
En het moet wel plezant blijven.
Ik denk dat ik dat nooit afleer.
Zoals de Quilt-juf al zei...
"Jij? Jij loopt jezelf voorbij!" :-(


Een paar dingetjes geraakten wel klaar.
Er werden wat boekenleggers geknutseld
waarvan de meesten richting noorderburen vlogen.
En...
die met een beetje postbodehulp hopelijk hun bestemming bereikten.





Soms zijn verjaardagscadeautjes wat te groot 
om verstuurd te worden
(zonder je blauw te betalen ... wat is dat toch met die posttarieven?).
Ze geraakten intussen, wel enigszins te laat, bij het feestvarken.
Hopelijk vinden ze een plaatske in haar nieuwe stekje.
(ideetje van Pinterest... oekotex handdoekjes van zeeman en knoopjes bij Caroly)



Er wordt nog steeds gebreid aan de ajoursjaal.
Alhoewel dat wel even stil ligt en de vorderingen dus echt wel minimaal zijn.

Ook DE deken (Cal 2014 met eigen inbreng) kreeg weer wat aandacht.
Maar dat wil nog niet wreed lukken.
De eigen inbreng is bij nader inzien misschien toch niet helemaal dat.
Maar "tis wat tis".
Verslag hierover volgt nog.
Ooit.
Als hij helemaal klaar is. (zucht)

En omdat ik even iets makkelijk wou,
begon ik dan toch ook nog aan een vestje voor het minimeneerke.
Hupla.... waarom ook niet!


En omdat minimeneerkes minitruitjes dragen,
kwam dat wel helemaal goed.



De wol komt uit de verzameling 
"reeds heel lang geleden gekocht".
Het modelletje : den Emiel
uit Jules en Julie.
Met de nodige aanpassingen.




Er was nog wat wol over.
Genoeg voor een muts voor de echtgenoot.
Dat zijn zo van die werkjes die je lui hangend in de zetel kan doen
terwijl je ondertussen ook nog met 1 oog TV kan kijken.
Blijkbaar heb ik vaker met 2 ogen TV gekeken
want het mutske is eentje in minimeneerkes maten.
Of de echtgenoot zijn hoofd daarin past, is sterk te betwijfelen.
En mutstemperaturen krijgen we nu ook niet meer direct. :-)




Ik zal maar zwijgen over al de zaken die hier schreeuwen om afgewerkt te worden
en die voor megastress zorgen :
De quiltprojecten,
Het hemdje voor Baptistje,  dat intussen al heel erg veel te klein zal zijn,
De Bernadette die op zo goed als "afbreien" ligt te wachten?
En de jurk waar ik in september 2015 aan begon!

Het Misteria lanekussen waar nog steeds geen achterkant voor werd gemaakt,
En het boxpakje voor Baptistje... alvast geknipt en nu ook alweer vast te klein
en nog helemaal niet klaar.

Om het dan nog niet te hebben over alle plannen in mijn hoofd.
Al de zelfmaakcadeautjes die ik (met veel achterstal) nog wil maken.
Voor al die verjaardagen die alweer lang geweest zijn. :-(
Dat wordt rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan....
(dankjewel Herman.)


Ik ga het echt moeten leren.
Langzamer lopen!
En mezelf niet voorbij sjezen.

Iemand hiervoor een tip?






dinsdag 7 maart 2017

Thuis komen in de Dolomieten.



Omdat het al onze 16de keer was,
dat we naar hetzelfde plekje in de Dolomieten trokken,
voelt dat daar intussen helemaal als thuiskomen.

De heenrit verliep niet zonder problemen.
Stau en nog eens Stau.
Echt!
Heel Nederland, Duitsland en een handvol Belgen
hadden volgens mij hetzelfde doel : naar de bergen!

Gelukkig gingen ze niet allemaal naar dezelfde berg.
Op die van ons was het redelijk rustig! :-)
Ook de zon deed dit jaar goed haar best.
De pistes lagen er prima geprepareerd bij.
Het enkeltje hield stand!
Wat wil een mens nog meer.






Veel foto's werden er niet genomen.
16 keer naar hetzelfde plekje.
Zeg nu zelf : waarvan zou je dan nog geen foto hebben?

Het was in ieder geval een ontspannen week.
Ganse dagen in de buitenlucht
vulden het eventuele vitamine D tekort prima aan,
We kunnen er weer tegen!
Voor efkes toch.
Maar dat is niet erg 
want de paasvakantie staat ook alweer voor de deur.
:-)