dinsdag 16 mei 2017

Mins Game




Dat we heel veel "brol" in huis hebben, kan niemand ontkennen.
Overal hoor je over "minimaliseren".
Maria Kondo is alom bekend.
Er wordt wel wat lacherig om gedaan.

Je moet je, volgens haar,
bij elk ding,
de vraag stellen:
"Word ik hier nu blij van?"
En indien niet,
huppekee ...weg met het ding.
Tja... ;-)

Ook bij haar las ik er over.
Over de mins game.
En toen ik de trailer zag van Minimalism documentaire
vroeg ik me af
"Waar zijn we in godsnaam mee bezig?"
Echt!
Waanzin!

Lilith trok me over de streep
(ook oudste maar daarover later meer...)
en enkele dagen geleden begon ik met
the mins game.

30 dagen lang elke dag spullen wegdoen die je niet nodig hebt.
Dag 1 : één ding.
Dag 2 : twee dingen... enz.

De echtgenoot doet mee.
We spelen wel een beetje vals.
We werken wat voorop.
In het weekend kieperen we ineens voor een hele week
brol de deur uit.

En we doen niet dubbel.
Dat zou voor week 1 al samen 56 stuks zijn.
Schrikwekkend veel is dat!
Dus hebben we voorlopig 1 gemeenschappelijk lijstje.

De echtgenoot heeft het er veel moeilijker mee dan ik.
Zo stonden er al 9 jaar (NEGEN!) een stapel planken
in onze garage
(schapkes van onze vroegere berging)
voor
wie weet
als de kinderen OOIT...

Die OOIT is nog steeds niet gekomen.
Zelfs niet na 9 jaar!
Maar ge kunt niet geloven wat voor een pleidooi ik heb moeten houden om
die planken naar het containerpark te brengen!
(ik hoop dat volgende week niet ineens die OOIT bij één van de kinderen komt.
Ge zult dat zien hé!
Hij doet me dood! )


Volgens ons oudste kunnen wij makkelijk een heel jaar doorgaan.
Met al de brol die wij bijhouden.
Misschien heeft ze wel gelijk.
Dus we doen flink verder.



Straks rij ik naar de 't Spit, onze kringloopwinkel.
Het resultaat van ons weekend "mingamen" wegbrengen.
En neen,
IK GA ER NIET NAAR BINNEN!

Dat is te verleidelijk!
Immers ...
Ter plekke denk je daar :
"Wie doet dit nu weg?
En voor zo weinig geld!
Supertof is dat !
Dat neem ik mee!"

Maar als je thuis komt...
is dat eigenlijk al zo tof niet meer.
En bovendien
had je het helemaal niet nodig,
en eigenlijk heb je ook geen plek
voor dat ding.
Je stouwt je huis alleen maar terug vol.
Dus NEEN,
we doen het niet!
We gaan NIET naar binnen.
Ik weet het :
dat gaat moeilijk zijn!
Maar het zal me lukken!

We spelen the min game!
En ik ben nu eenmaal een winner!
Dit spel ga ik winnen!
Ik wil die 30 dagen halen!

En als je dit zo ziet...
Ook week 2 hebben we al gehaald!



Dan ben ik er al bijna...
Aan dag 30!



En ik heb nog wat kasten te gaan,
en kleding,
en boeken...
Het gaat me op mijn kousenvoeten lukken!


Over eventuele spijt, die later alsnog zou kunnen komen?
Daarover gaan we het nooit hebben!
Het zal niet opwegen tegen mijn opgeruimde huis!
Al een beetje jaloers?
:-)




donderdag 11 mei 2017

Het grote familieweekend.



Afgelopen zaterdag en zondag waren we weer op "grootfamilie"- weekend.
Naar zee met de ganse familie van de echtgenoot.
Een traditie van al wel zeker 25 jaar.
De weergoden waren ons echt niet goed gezind.
De shorts en topjes bleven diep in de valies.
Het leek soms wel herfst met die koude wind.







Maar desondanks werd 

Editie 2017

 een weekend van :
gezelligheid,  
familiewarmte,
dolle pret, 
gekke dansjes , 
levendige drukte, 
veel wandelen,
fotoshoots,
 met de overzetboot
naar de vuurtoren,
met de (bijna) hele familie
gocart rijden,
ijsjes likken,
samen koken,
lekker eten, 
en
heel veel babbelen,
en ook lachen,
en
spelen...

























Bij leven en welzijn,
tot volgend jaar!
:-)










donderdag 4 mei 2017

Familieweekend editie 2017.



Dit weekend gaan we weer naar zee.
Met de ganse familie van de echtgenoot.
Editie 2017!

We zijn niet zo'n grote familie :
schoonmoeke,
dochter en zoon met aanhang,
de 5 kleinkinderen met aanhang
en
intussen ook al wel
5 achterkleinkindjes .


Ooit ben ik begonnen met zelfmaakcadeautjes voor de kindjes.
Intussen is dat (voor mezelf) al een beetje traditie geworden.

Omdat 
 er de nodige tijdsdruk mee gemoeid moet zijn,
vooraleer ik serieus in actie schiet,
was de voorbije week wel weer hectisch.
:-)

Het zou minder erg geweest zijn, 
moest ik al geweten hebben wat ik wilde maken.
Maar ook daar moest eerst nog over geprakizeerd worden.
Toen daar eindelijk 
duidelijkheid over bestond,
was de tijdsdruk helemaal groot.

Op de valreep geraakte alles toch nog net klaar.


Voor de prinsessenmeisjes roze lunchzakjes.




Voor de minikerels uit het gezelschap mocht het uiteraard wat stoerder.



De ideetjes haalde ik op Pinterest.
Patroontjes en realisatie verzon ik zelf.
Misschien moet  ik er ook wel eens
een "tutorial"
van publiceren?
Zoals de echte blogmadammen!
:-)
Alhoewel...
dit kan het kleinste kind.
De stofjes maken het wel schattig.
(denk ik toch...)

In de zakjes verstopte ik nog "kinder surprise eitjes".
Grote prul in een plastieken doosje!
De kinderen vinden dat geweldig.
Voor één keer...mag het.

Wat ons eigenste minimeneerke betreft,
zijn lunchzakjes nog ietsjes te vroeg.
Meneer eet nog geen boterhammekes.

Omdat de zeverdoekjes van de vorige blogpost
niet echt ideaal pasten,
werd er verder gezocht naar een beter modelleke.
En gevonden ook!
Het patroontje!




Nu maar hopen dat de cadeautjes in de smaak vallen.
De eitjes gaan dat in ieder geval wel doen.
Dat is al een geruststelling.
Toch?
;-)


Op naar een fijn weekend!



vrijdag 28 april 2017

Brabbelen en zeveren...





Met ons minimeneerke gaat het geweldig goed.
Dat venteke groeit als kool
en brabbelt er lustig op los.
Zou dat in de familie zitten?
Dat niet kunnen zwijgen?

Ik had het nooit geloofd
maar wij smelten gewoon bij het zien van dat manneke.
Grootouder worden?
Het doet wat met een mens!


Even verder over dat brabbelen.
Dat gaat 
met het nodige gezever gepaard.
Dus hoog tijd voor "zeverdoekjes".
Ineens maar 5 met ne keer
en er mogen er blijkbaar nog volgen.
Er wordt wat afgezeverd! 
:-)







Op één van mijn vele (ahum) pinterestborden
staan tal van voorbeelden gepint.
Ook nog vele leukere dan deze.
Die komen zeker de volgende keer aan de beurt. 










Ik ging het niet meer doen :
Nieuwe wol kopen!
Toch kon ik me,
toen ik voor een ander project bij haar  binnensprong,
 weer niet bedwingen.
En er werden wat extra bolletjes meegenomen.

Het minimeneerke is weer een trui rijker.
Een "op de groei" trui.
Ben er eigenlijk niet content over.
Het breien verliep heel vlot.
Het tekort aan wol,
dat ik pas in la douce France ontdekte,
werd opgelost met een bolletje van de CALsprei.
Een mens moet dan zijne plan trekken hé.
Tot zover het breien zelf.



Maar met het in elkaar zetten 
en 
het afwerken van de hals,
knoei ik keer op keer.
Nu lag het in dit geval wel deels aan het patroon.
"Les excuses sont faites pour s'en servir" is mijn leuze op school.
Maar echt...het was een rotpatroon
qua afwerking.
Een heel rare manier van afwerken was het.
Zeker niet voor herhaling vatbaar.
Slordige boel!
Ja,dat werd het.




Uithalen is geen optie.
Diegene die mij kennen, weten dat mijn geduld zover niet reikt.
Tis wat tis.
Volgende keer beter.
"Oefening baart kunst"?
We zullen nog maar veel oefenen dan!



Deze slingertjes vonden hun weg naar 2 collegaatjes
die momenteel heel veel hartjes onder de riem kunnen gebruiken.
Ik hoop dat ze een beetje "troost en sterkte" gaven.




Als ik op andere blogs en op IG zie wat sommige dames
allemaal op korte tijd produceren,
kan ik alleen maar jaloers zijn.
Het ene quiltdeken na het andere, nog even wat paperpiecing,
een knappe handtas en nog één,
zorgenvretertjes en snel nog even een extra quilt....
Dat tempo haal ik nooit.
Never!

Hier ligt een lange lijst van geplande projecten
maar het is of de tijd mij ontglipt.

Bij Liesellove las ik over een bulletjournal.
Dat is een boekje waarin je op een leuke manier
al je activiteiten, afspraken, creatieve plannen...
"inroostert".
Zoiets als een studieschema uit de studententijd. :-)
Maar dan vele plezanter.
Keitof lijkt me dat.
Alleen ...
waar zou ik daarvoor nog de tijd halen?


Fijn weekend allemaal.
Voor de Belgen een extra lang
want
maandag is het feest van de arbeid.
Misschien dat ik dan eens extra productief kan wezen!
:-)







maandag 17 april 2017

Afkicken van een "vervroegde zomer"...



Sinds de Feeling trekken we elke paasvakantie naar het zuiden.
"De zomer vervroegen" heet dat dan.
Vorig jaar werden die verwachtingen niet helemaal ingelost 
maar dit jaar hadden we des te meer geluk.

We maakten weer een tussenstop in Dijon.
Deze keer bezochten we de juiste plekjes van de stad.
Mooi vonden we het daar nu wel.










De tocht ging verder zuidwaarts.
Op zoek naar de zon.
We wuifden in het voorbijrijden even naar Marthy.
Zou ze het gezien hebben?














Het rijden met de Feeling achter ons levert de nodige stress van mijn kant.
Ik blijf het schrikwekkend vinden.
De echtgenoot vindt mij een flauw mens.
Een heel erg paniekerig mens zelfs.
 :-(
Ik moet dat maar dringend afleren, vindt hij.
Of dat ooit zal lukken?
Ik vrees het.
Schrikkentist in hart en nieren.
Ge gelooft het niet, maar 't is echt!
Ik ben dat.

En dan nog die stomme madam van de GPS,
die ons steeds door enge straatjes loodst,
omdat de madam nog steeds ingesteld staat op
"snelste" route.
Ik besterf het dan.
Echt!
Stom GPS-mens!

Misschien wordt het ooit toch nog een camper.
Dat heeft voordelen bij het rijden maar zoals hij ooit zei:
"Elk foordeel heb zen noadeel..." :-)
Dus voorlopig blijft het bij de Feeling want,
het "settlen" op een camping
en dan op ons gemakske de buurt verkennen,
blijven we toch nog heel leuk vinden.


We streken neer in het mooie Cucuron.



Op een heel erg rustige camping.
Zonder veel tralala maar
naar  "tralala" zijn wij niet op zoek.

Voor rustzoekers een aanrader!
In het voor-en naseizoen want in de zomer is het er bloedheet!
Dan verzet je daar geen poot, volgens mij!

Niet alleen Cucuron loont de moeite.
De ganse streek is prachtig.
om te wandelen...
te fietsen.
Nu ja, wij vinden Frankrijk overal mooi.
Dat "verloren hart" weten jullie nog wel?
Ik hoop dat we daar nog lang naar mogen zoeken.
Voorlopig blijft het onze favoriet.

We genoten van uitstappen naar marktjes
met  prachtige kraampjes.


Stadjes met mooie winkeltjes...



en ook
onverwacht goede straatmuzikanten.






Er werd gefietst, door de ene wat meer dan de andere. ;-)
Gewandeld werd er echt wel heel veel.
We haalden ons hart weer op.
De honden nog meer.



We bleven langer dan gepland.
Helemaal tot op het laatste nipperke 
omdat het er niet wilde stoppen met zomeren.




























En nu proberen we af te kicken van het zomerse gevoel.
De korte broeken liggen weer in de kast.
Hopelijk niet voor lang.

Morgen vliegen we er weer in.
Na 2 weken heel erg genoten te hebben van een "vervroegde zomer".

Het was zalig!
We weten het zeker!
Als het van ons afhangt, was het niet de laatste keer...




dinsdag 28 maart 2017

Weer zoiets van "veelteveeltegelijk"...



De laatste weken werd er hier heel weinig geblogd.
Hard aan het werk geweest... zal je denken?
Niet echt.

Er wordt gewerkt.
Dat wel.
Een beetje aan dit.
Ook een beetje aan dat.
Maar buiten wat kleinigheden
is er weinig resultaat.
Minimaal zullen we maar zeggen.
Gebrek aan energie?
Of komt het vooral door het "veelteveeltegelijk"?

Maar hoe doe je dat als Pinterestverslaafde met 1001 nieuwe ideeën?
"Och kan geen kwaad": ga je zeggen.
Dat "veelteveeltegelijk".
Maar toch wel.
Ik begin er van te stressen.
En het moet wel plezant blijven.
Ik denk dat ik dat nooit afleer.
Zoals de Quilt-juf al zei...
"Jij? Jij loopt jezelf voorbij!" :-(


Een paar dingetjes geraakten wel klaar.
Er werden wat boekenleggers geknutseld
waarvan de meesten richting noorderburen vlogen.
En...
die met een beetje postbodehulp hopelijk hun bestemming bereikten.





Soms zijn verjaardagscadeautjes wat te groot 
om verstuurd te worden
(zonder je blauw te betalen ... wat is dat toch met die posttarieven?).
Ze geraakten intussen, wel enigszins te laat, bij het feestvarken.
Hopelijk vinden ze een plaatske in haar nieuwe stekje.
(ideetje van Pinterest... oekotex handdoekjes van zeeman en knoopjes bij Caroly)



Er wordt nog steeds gebreid aan de ajoursjaal.
Alhoewel dat wel even stil ligt en de vorderingen dus echt wel minimaal zijn.

Ook DE deken (Cal 2014 met eigen inbreng) kreeg weer wat aandacht.
Maar dat wil nog niet wreed lukken.
De eigen inbreng is bij nader inzien misschien toch niet helemaal dat.
Maar "tis wat tis".
Verslag hierover volgt nog.
Ooit.
Als hij helemaal klaar is. (zucht)

En omdat ik even iets makkelijk wou,
begon ik dan toch ook nog aan een vestje voor het minimeneerke.
Hupla.... waarom ook niet!


En omdat minimeneerkes minitruitjes dragen,
kwam dat wel helemaal goed.



De wol komt uit de verzameling 
"reeds heel lang geleden gekocht".
Het modelletje : den Emiel
uit Jules en Julie.
Met de nodige aanpassingen.




Er was nog wat wol over.
Genoeg voor een muts voor de echtgenoot.
Dat zijn zo van die werkjes die je lui hangend in de zetel kan doen
terwijl je ondertussen ook nog met 1 oog TV kan kijken.
Blijkbaar heb ik vaker met 2 ogen TV gekeken
want het mutske is eentje in minimeneerkes maten.
Of de echtgenoot zijn hoofd daarin past, is sterk te betwijfelen.
En mutstemperaturen krijgen we nu ook niet meer direct. :-)




Ik zal maar zwijgen over al de zaken die hier schreeuwen om afgewerkt te worden
en die voor megastress zorgen :
De quiltprojecten,
Het hemdje voor Baptistje,  dat intussen al heel erg veel te klein zal zijn,
De Bernadette die op zo goed als "afbreien" ligt te wachten?
En de jurk waar ik in september 2015 aan begon!

Het Misteria lanekussen waar nog steeds geen achterkant voor werd gemaakt,
En het boxpakje voor Baptistje... alvast geknipt en nu ook alweer vast te klein
en nog helemaal niet klaar.

Om het dan nog niet te hebben over alle plannen in mijn hoofd.
Al de zelfmaakcadeautjes die ik (met veel achterstal) nog wil maken.
Voor al die verjaardagen die alweer lang geweest zijn. :-(
Dat wordt rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan....
(dankjewel Herman.)


Ik ga het echt moeten leren.
Langzamer lopen!
En mezelf niet voorbij sjezen.

Iemand hiervoor een tip?






dinsdag 7 maart 2017

Thuis komen in de Dolomieten.



Omdat het al onze 16de keer was,
dat we naar hetzelfde plekje in de Dolomieten trokken,
voelt dat daar intussen helemaal als thuiskomen.

De heenrit verliep niet zonder problemen.
Stau en nog eens Stau.
Echt!
Heel Nederland, Duitsland en een handvol Belgen
hadden volgens mij hetzelfde doel : naar de bergen!

Gelukkig gingen ze niet allemaal naar dezelfde berg.
Op die van ons was het redelijk rustig! :-)
Ook de zon deed dit jaar goed haar best.
De pistes lagen er prima geprepareerd bij.
Het enkeltje hield stand!
Wat wil een mens nog meer.






Veel foto's werden er niet genomen.
16 keer naar hetzelfde plekje.
Zeg nu zelf : waarvan zou je dan nog geen foto hebben?

Het was in ieder geval een ontspannen week.
Ganse dagen in de buitenlucht
vulden het eventuele vitamine D tekort prima aan,
We kunnen er weer tegen!
Voor efkes toch.
Maar dat is niet erg 
want de paasvakantie staat ook alweer voor de deur.
:-)